Hoofdstuk 2: Clowny in de Knup – Het Grote Opruimfeest

Het was feest in de oceaan! Overal hingen slingers van zeewier en schelpen, en Chef 
Pinch de kreeft had voor iedereen een heerlijke schaal met zeewiersnacks klaargezet. 
Orky en Keiko zwommen druk heen en weer om alle dieren welkom te heten. “Vandaag 
is het zover!” riep Orky enthousiast. “Onze eerste Flexonauten-opruimactie!” Keiko 
wiebelde van plezier. “Wie het meeste afval vindt, krijgt een extra grote bubbel van mij!” 
grapte ze. 

Clowny de clownvis was de eerste die zich meldde. “Afval opruimen én grappen maken, 
dat is mijn specialiteit!” riep hij vrolijk. Chef Pinch deelde grijptangen en kleine netjes 
uit, en al snel was iedereen druk in de weer. Ze vonden plastic rietjes, dopjes, een 
kapotte bril en zelfs een oude snorkel. Keiko had er een sport van gemaakt om aan elk 
gevonden stuk afval een gek stemmetje te geven. “Red mij!” piepte een plastic vork, “Ik 
wil terug naar de wal!” Iedereen lachte.

Maar plots klonk er een gil. “Help! Help!” Het was Clowny. Terwijl hij achter een grote 
plastic fles aan zwom, was hij per ongeluk in een achtergelaten visnet terechtgekomen. 
Het net zat verstrikt tussen het koraal en om Clowny’s vinnen. Hoe harder hij spartelde, 
hoe vaster hij kwam te zitten. “Dit is geen grap!” riep Clowny, zijn stemmetje ineens 
hoog van schrik.

Orky was er als de kippen bij. Ze zwom snel naar Clowny toe, maar het net was stevig en 
zat helemaal vastgehaakt. Keiko probeerde met haar staart het net los te trekken, maar 
het lukte niet. Chef Pinch kwam aangesneld. “Maak plaats, dit is een klus voor een 
kreeft met spierballen!” Met zijn grote scharen begon hij voorzichtig het visnet door te 
knippen.

Intussen probeerde Orky Clowny gerust te stellen. “Rustig ademhalen, Clowny. We 
laten je echt niet zitten!” Keiko hield Clowny’s vin vast. “Denk aan iets grappigs,” 
fluisterde ze, “zoals die keer dat je een kwal voor een hoed aanzag.” 
Clowny glimlachte bibberig. “Of die keer dat Chef Pinch dacht dat een slipper een 
nieuwe soort krab was…”

Chef Pinch knipte en knipte, tot het laatste stuk net losschoot. “Vrij!” riep hij 
triomfantelijk. Clowny zwom een rondje en sprong uit het water van blijdschap. “Jullie 
zijn de beste vrienden die een vis zich kan wensen!” zei hij dankbaar. 
Orky keek ernstig naar het visnet. “Dit laat zien hoe gevaarlijk achtergelaten rommel kan 
zijn, zelfs voor sterke zwemmers als Clowny.”

Keiko knikte. “We moeten extra goed opletten op visnetten en lijnen. Misschien kunnen 
we er iets nuttigs van maken?” Chef Pinch dacht na. “Wat als we van oude netten een speelplek maken voor de kleintjes? Of een kunstwerk om anderen te waarschuwen?” 
Iedereen vond het een geweldig idee. Samen verzamelden ze alle netten, lijnen en 
touwen die ze konden vinden. Splash de zeehond kwam zelfs helpen om de zware 
stukken naar de kust te duwen.

Na het opruimen hielden ze een Flexonauten-vergadering. Orky sprak: “Vandaag 
hebben we laten zien wat samenwerken betekent. Iedereen is welkom bij de Flexonauts, 
als je maar wilt helpen!” Clowny stak zijn vin op. “Mag ik dan nu officieel Flexonaut zijn?” 
“Zeker!” riepen Orky en Keiko tegelijk. Ze gaven Clowny een dikke groepsknuffel en 
verwelkomden hem als nieuwe Flexonaut.

Terwijl de zon onderging en de oceaan weer rustig werd, zaten de Flexonauts samen op 
een grote rots. Ze keken uit over het schone stuk zee, trots op wat ze samen hadden 
bereikt.

“Op naar het volgende avontuur!” riep Keiko.

“Maar eerst… een mop!” lachte Clowny. “Waarom is een vis altijd slecht in geheimen 
bewaren? Omdat hij altijd uit de school klapt!”

Iedereen lachte. En diep in hun hart wisten ze: samen konden ze alles aan.